BEN ASLINDA SANA DEĞİL, 
FIRIN ÜSTÜ DÖRTLÜ OCAĞA YAZDIM BU YAZIYI : )

Fırın üstü dörtlü ocak öyle bi tutunmuş ki yerine, ayıramıyorsun. Bütün eşyalar vedalaştı ama o fırın üstü dörtlü ocak diretti, gelmedi. E bırakıyorsun tabi olduğu yere. İnsansın, kıyamıyorsun gitmek istemeyene. Fırın üstü dörtlü ocak kadar direnemediğini düşünüyorsun bi an.

Sonra mel'un nakliyeci ve adamları "Araba hazır abi, hadi gidelim" diyorlar. "Tamam" diyorsun. Dönüp kapıya bakıyorsun. Bi eksiklik var içinde, sanki almayı unuttuğun bi şeyler var. Fırın üstü dörtlü ocaktan daha değerli bi şey. Bir çift göz mesela, bakıyor sana ama artık senin değil. Almak istesen gelmiyor, bırakmaya için el vermiyor. Sarılmakla parçalamak arasında bok gibi bi his alev alev yakıyor bağrını. Usulca mı çekmeli kapıyı yoksa çarpmalı mı o kadar yaşanmışlığın üstüne diye düşünürken usulca kapanıveriyor ardından kapı. Çıkıyorsun dışarı.
Havanın gereksiz yere güneşli olduğu fikriyle kısılıyor gözlerin. "Bak abi," diyor nakliyeci haklı gururla, "kırık dökük yok, temiz iş!"
"Eşya taşıyorsun nakliyeci. Kırık dökük olsa nolur. Asıl kırılacak olan çoktan kırıldı, onu da ben göğsümde taşıyorum zaten, telaşa mahal yok!" diye iç çekiyorsun batan geminin mallarını taşıyan nakliye arabasına binerken. "Siz gidin, ben ardınızdan gelmiyorum. Ne gelecem, benim evim burası." demek de geçiyor aklından bir an ama, susuyorsun. Gülümsüyorsun. 

 Sonra nakliyecinin 1982'de Yenimahalle Belediyesi'nin önünde yaptığı kazayı heyecanla anlatmasını dinliyorsun. 14 yaralı olduğunu, bi de kendisi 15, ama nakliyecinin kendisinin önemli olmadığını, diğer 14 kişiden ölen olmadığına sevinilmesi gerektiğini anlıyorsun. O kaza olmasaymış o günün ertesi günü yaylaya kendi evine taşınacağını, bu pis şehirden kurtulacağı umudu olduğunu öğreniyorsun "Kısmet değilmiş, ne yapalım." derken nakliyeci.
Bildiğin en kestirme yoldan, temizliğini hırsını alabilmek için bilerek tek başına yaptığın, denklemi 1+1 olan ama sonucu hiçbir zaman 2 etmeyecek olan yeni evine geliyorsun. Havanın gereksiz yere güneşli olmadığını düşünmeye başlıyorsun kapının önünde yaralarını sarmaya gelen anneni görünce. Kısık gözlerini daha uzaktaki umutlara çevirip bi sigara yakıyorsun. Dilin titrek bi sesle "usta, o büyük ayna girişe konacak." derken, annen usulca kulağına fısıldıyor: "Kısmet değilmiş, ne yapalım."
"Kısmet değilmiş, ne yapalım" ın sonuna soru işareti koymadığın sürece anlıyorsun, tutunman gereken bi hayat olduğunu.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Resim
BİZİ SÜPHANEKE DEĞİL, KUANTUM KURTARACAK Kırk altı yıllık ömrüne rağmen, otuz beş yaşın yolun yarısı olduğuna inanması şairin kendi talihsizliği. Hissetmiş olmalı ki kısa bir zaman sonra gelecek ölümü, yaşadığı yıllar kadar bir ömür daha dilemiş sanki Cahit Sıktı, yaratıcısından. Benim öyle bir limitim yok; yani yolun tamamının süresi ne kadar olur, neresi bu ömrün yarısı olsun filan… hiç düşündüğüm yok. Zaten o şiiri de oldum olası sevmem. Paradoksları sevmem ben genelde, içinden çıkılmaz durumların çaresizliğini sevmem. Bu şiiri de hep edebi bir paradoks olarak algılarım. Benim otuz beş yaşım, Cahit Sıtkı’nın ki kadar şiirsel olmasa da anlatılası bi “başlangıç” daha çok. Acının insana verdiği bilgiye kavuşmanın o tarifsiz mutluluğu benim otuz beş yaşım. *** İki bin on dört yılının sıradan bir temmuz ayı. Çok gereksiz anlamlar yüklediğim ve hatta ‘berbat, pis ve ezik ayrılık hikayem’ dediğim, aslında içinde yaşadığım toplumun hemen hemen yarısının yaşadığı ayr...
Read more »
Resim
  BİR ARAYA GELMEYİ SEVEN ŞEYLER Baston . Bavul . Birlik     Afife, arkadaşı Jale ile birlikte Fenerbahçe marinadan Yoğurtçu Parkı'na hızlı adımlarla giderken önünden geçen kalabalık bir grup, bir tekneye doğru koşuşturuyordu. Kalabalığın önünden koşan adam bir yandan da telefonuyla bulundukları yeri tarif ediyordu nefes nefese. Çok geçmeden siren sesleriyle bir ambulans geldi ve tekneden yarı baygın bir adamı alarak ambulansa yerleştirdiler. Hemen ardından beyaz bir elbise giymiş bir kadın ağlayarak atladı ambulansa ve kapıları kapatıp aynı siren sesiyle çıktılar marinadan.  "Marina, denizden gelen demekmiş." dedi Afife, dalgın gözlerle ambulansın arkasından bakarken. Jale anlamadı Afife'nin ne demek istediğini. Yaşanan ile o an söylenenin birbiriyle bağdaşmamasındandı Jale'nin anlamadığı. Jale, "Hı?" diyerek şaşkınlığını ifade ederken Afife, eliyle az önce kalabalığın toplaştığı tekneyi göstererek, "Marina, diyorum, denizden gelen demekmiş...
Read more »
Resim
PERA Balon – Şefkat – Akış "Bu mutlu günümüzde, öncelikle bana her koşulda destek olan babama ve anneme sonrasında da bilgi ve birikimiyle gözünü hedeften ayırmayan ortağım, arkadaşım, sevgilim ve her şeyden önemlisi hayat arkadaşım Lodos'a teşekkür ederim. İyi ki varsınız, eksik olmayın."    Alkış sesleri arasında annesi ve babasının yanına gitti Kuzey. Önce onlara sonra da ailesinin yanında beyazlar içinde bir elbiseyle ve tüm güzelliğiyle bekleyen Lodos'a sarıldı.  Lodos, Kuzey'in kendisine sarıldığı anda kulağına, "Çok uğraştık ama oldu bak." dedi gülümseyerek. Kuzey gözlerinin içine baktı Lodos'un. Aklında binlerce kelime uçuştu. Her birini de bir bir söyleyerek bi mücevher gibi kondurmak istedi Lodos'un boynuna. Ama sadece "Şükür, sayende, eksik olma." diyebildi. Bu kelimelerden topladı mücevherleri. "Olmam." dedi Lodos, bir yandan da Kuzey'in yanağını okşayarak. Ve ‘olmam’, artık sadece bir kelime değil, K...
Read more »