BİR ERBANE VAR SANKİ KALBİMİN İÇİNDE

Uzun zaman oldu, kimin kime ne anlattığını anlamıyorum.

Bana anlatılanların birçoğunu da.

Sadece Pazar günleri duyduğum çan sesiyle hatırlıyorum önceden günde beş vakit duyduğum seslerden korktuğumu.

Tasavvufa meylim artsa da, aldırmıyorum. Öteden beri severdim Mevlana’yı zaten, Şems’ten nedense pek hazzetmiyorum. Bu da benim hadsizliğim olsun; insanız, doksandokuz kusurumuzun içinde bu da bulunsun.

Sana gelmişim de sen kapıyı açmadığın için hayatta kalmışım gibi dünya.

Öyle belirsiz,

öyle nereye gitsem tedirginliği.

Bu yüzden belki de kim çalarsa açıyorum kapıyı.

Kalmasın hayatta diye.

Her sevişmede geçmişe dair unutamadığımız sesleri öldürelim diye.

Kulaklarım çınlıyor bazen.

Bazen kulaklarım kuşların sesini duyamayacak kadar çok çınlıyor.

Kalbim delik değil de sanki bir erbane var içinde. En çok da onun sesi geliyor.

Bazı sabahlar uyanınca Menkul Kıymetler Borsasını havaya uçurmak istiyorum onun sesi eşliğinde.

Bütün sermaye sahiplerine kızıyorum onlara benzedim diye.

Norveç gibi,

yüksek bi yere çıkıp paylaştırmak istiyorum bütün hisse senetlerini halka eşit bir şekilde.

Çünkü bu mümkün.

Çünkü bu artık elzem.  

Ama anlatamıyorum bunu ne gâvura ne de Türk’e.

Bir tek Norveç anlıyor beni. Onun da hayrı, doğal olarak, kendi milletine.

Kalbim delik değil de sanki bir erbane var içinde.

Kendimi yalan dünyaya salınmış da

“dur bakalım şimdi ne yapacak” diye ardımdan bakılıyor sanıyorum onun ritminde.

İlginçtir, sadece trenlere binince huzur buluyorum ve ıslık çalıyorum içimden.

Varmak istemiyorum bu yüzden gittiğim hiçbir yere.

Sabaha daha çok var demek, günaydın demekten daha huzurlu gibi.

Böyle şeyler düşünüyorum.

Bi söz vermiştim çok kıymet verdiğim birine.

(Belki hatırlar, okursa bunları ya da ihtiyarlarsa günün birinde)

”İlk bastonunu kendi ellerimle yontacam,

ben senden önce göçersem bu dünyadan,

sana destek olsun.” diye.

O yüzden doluyor içime rüzgârlar her iç çektiğimde.

Yok, sözümü tutamayışımdan değil iç çekmelerim. Büyük bir gayretle bu hâlâ mümkün.

Aynı evde olmasa da en azından aynı şehirde.

İç çekmek değilse zaten nedir bu dünya?

Hep yetişememek,

geç kalmak,

yanı başından geçerken farkına varamamak değilse…

her karar belki de bir pişmanlık değilse nedir?

Her nasip vaktine esirse bu telaş, nedir?

Hep sonradan gelmesi aklının başına!

İşte buna, tekmili birden hayat denir!

İç çekebilmek refleksidir aklına başına getiren insan denen cerahatin.

Kalbim delik değil de sanki bir erbane var içinde.

Birden uzanıp da öpüveren kadınları sevdim en çok onun sesiyle.  

Ansızın, dudağımı ya da boynumu.

Hepsi benden daha yürekli çıktılar.

Ne zaman onlar gibi ansızın öpüversem bir kadını,

sevemedim sonra onları,

o ansızın öpen kadınların beni sevdiği kadar.

Sonra gittiler, o ansızın öpebilen kadınlar.

Ya da zaten hep,

hiç gelemeyecek kadar uzaktaydılar.

“Bir gülün tersine açmasıydı solması..” der ya Edip Cansever…

öyleydiler.