gökay VE özçoban

BUNLARI SANA DA ANLATMAZSAM KİME ANLATIRIM BEN? (4)

UYKU HALLERİ

Yıllarca sol yanındaki sana sarılabilsin diye sağ yanına yatınca bu alışkanlıktan vazgeçemiyor demek ki insan.

Bunu, bu öyküyü yazmaya ara verip uyumak için yatağa yattığımda sağ yanıma dönünce fark ettim.

Yıllarca bir yastıkta yatan çiftlere sorsan, hep uykuyla ilgili güzel şeyler anlatırlar: sıkı sıkı sarılırdı bana, mis gibi kokardı, melekler gibi uyurdu prensesim/prensim falan filan…

ama o hal, uykuya dalana kadarki o kısacık andan ibarettir.

Gerisi horlamaktır, yorganı kendi üstüne çekme çabasıdır, azıcık öte git arzusudur, arada sırada ağızdan akan salyadır, çapaktır, nefes kokusudur ve bilumum kendini bilmez uyku haldir.

Ha, normaldir.

Ama o kadar da romantik bir tarafı yoktur birlikte uyumanın.

Ama akılda o en güzel anlar kalır işte.

Kalsın istersin çünkü.

Kalsın da zaten!

Sırtına onun bedeni yine yapışsın istersin,

kolunun altından göğsüne başını koysun istersin,

o seviyor diye sağ yanına yatıp sana sarılmasını beklersin,

uykuya dalarken onun elinin hala senin ellerinin arasında olduğuna sevinmek istersin.

Varken karmaşadır uyku hali, berbattır.

Yokken acıdır, sızıdır, uyutmaz, bunları yazdırır.

Olsa bi dert, olmasa başka bi derttir aslında iki insanın birbiriyle uyuması.

Öyledir.

Yardan kalan bu ateşi,

diyorum gönlüm,

yaka yaka kül olalım.

Dert etmeyelim uyku halini bu kadar.

Gönlüm!

Başımın belası!

Yavaş yavaş alışalım bu boş yataklara,

tek kişilik nevresim takımlarına artık.

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

BİZİ SÜPHANEKE DEĞİL, KUANTUM KURTARACAK Kırk altı yıllık ömrüne rağmen, otuz beş yaşın yolun yarısı olduğuna inanması şairin kendi talihsizliği. Hissetmiş olmalı ki kısa bir zaman sonra gelecek ölümü, yaşadığı yıllar kadar bir ömür daha dilemiş sanki Cahit Sıktı, yaratıcısından. Benim öyle bir limitim yok; yani yolun tamamının süresi ne kadar olur, neresi bu ömrün yarısı olsun filan… hiç düşündüğüm yok. Zaten o şiiri de oldum olası sevmem. Paradoksları sevmem ben genelde, içinden çıkılmaz durumların çaresizliğini sevmem. Bu şiiri de hep edebi bir paradoks olarak algılarım. Benim otuz beş yaşım, Cahit Sıtkı’nın ki kadar şiirsel olmasa da anlatılası bi “başlangıç” daha çok. Acının insana verdiği bilgiye kavuşmanın o tarifsiz mutluluğu benim otuz beş yaşım. *** İki bin on dört yılının sıradan bir temmuz ayı. Çok gereksiz anlamlar yüklediğim ve hatta ‘berbat, pis ve ezik ayrılık hikayem’ dediğim, aslında içinde yaşadığım toplumun hemen hemen yarısının yaşadığı ayr...

BİR ARAYA GELMEYİ SEVEN ŞEYLER Baston . Bavul . Birlik Afife, arkadaşı Jale ile birlikte Fenerbahçe marinadan Yoğurtçu Parkı'na hızlı adımlarla giderken önünden geçen kalabalık bir grup, bir tekneye doğru koşuşturuyordu. Kalabalığın önünden koşan adam bir yandan da telefonuyla bulundukları yeri tarif ediyordu nefes nefese. Çok geçmeden siren sesleriyle bir ambulans geldi ve tekneden yarı baygın bir adamı alarak ambulansa yerleştirdiler. Hemen ardından beyaz bir elbise giymiş bir kadın ağlayarak atladı ambulansa ve kapıları kapatıp aynı siren sesiyle çıktılar marinadan. "Marina, denizden gelen demekmiş." dedi Afife, dalgın gözlerle ambulansın arkasından bakarken. Jale anlamadı Afife'nin ne demek istediğini. Yaşanan ile o an söylenenin birbiriyle bağdaşmamasındandı Jale'nin anlamadığı. Jale, "Hı?" diyerek şaşkınlığını ifade ederken Afife, eliyle az önce kalabalığın toplaştığı tekneyi göstererek, "Marina, diyorum, denizden gelen demekmiş...

ATLIKARINCA Manolya - Pembe Çanta - Geyik Atıştıran yağmura aldırmadan başını hafifçe öne eğip telefonunun tuş kilidini açtı Hayat. Bir yağmur damlası telefonunda saati gösteren yere düşmüştü. Ekran açılınca saatin dakika göstergesinin üzerine düştüğünü fark etti o damlanın. Damla, gökten yere doğru düşerken yağmur adıyla anılsa da düştüğü yerdeki 3 rakamını büyüterek gösterdiğinden artık bir de mercek sıfatını alabilirdi. Zamanı gösteren diğer rakamlardan daha büyük duruyordu 3 şimdi. Gülümsedi. Duruma değil, aklına gelene. İçinden çıkamadığı anlara 3 diyerek güler geçerdi. Ama gülümsediği şey bu değil, bunun artık şimdi çok uzaklarda olan sevgilisi Ayaz'ı hatırlatıyor oluşuydu. Ayaz, Hayat'ın içinden çıkılmaz durumları 3 ile ifade edişine çok güzel gülerdi. 'Seni düşünmek... bir yağmur damlasına varana dek.' diye geçti aklından Hayat'ın. Sonra da 'Nazım böyle de devam edebilirmiş şiire. Bence güzel.' dedi. Bunları düşünürken parmaklarının arasındaki sig...